JotMe

Begin met JotMe

Kies hoe je over taalgrenzen heen wilt werken.

Desktopapp voor vergaderingen, evenementen en dagelijks werk

Nauwkeurige livevertaling, transcriptie, AI-vergadernotities, AI Memory, bestandsvertaling, meertalige berichten, spraaktypen en meer.

Mobiele app voor onderweg

Nauwkeurige livevertaling en vertaalde spraak voor persoonlijke gesprekken.

Extensie voor Google Meet

Livevertaling, transcriptie en AI-vergadernotities met onze Chrome-extensie.

Toevoegen aan Chrome

Artikelen

Waarom het doorbreken van taalbarrières mij zo diep raakt

Gepubliceerd op:

Waarom vind ik het zo belangrijk om taalbarrières te doorbreken? Dat komt voort uit de pijn die ik zelf heb ervaren en de sterke wens om anderen diezelfde worsteling te besparen.

Waarom het doorbreken van taalbarrières mij zo diep raakt

Mijn inzet om taalbarrières te doorbreken gaat verder dan wat mijn werk als productmanager in Tokio van me vroeg. Daar overbrugde ik vaak de communicatiekloof tussen Japanse verkoopteams en Engelstalige engineers. Mijn drijfveer is diep geworteld in ervaringen die je als jeugdtrauma zou kunnen omschrijven.

Ik ben geboren in Kaohsiung, Taiwan. Mandarijn was daardoor mijn eerste taal. Kort na mijn geboorte verhuisde ik echter naar Japan, waar Japans al snel mijn dagelijkse taal werd. Ik was nog een baby en kan me niet herinneren hoe die vroege taalwisseling voelde, maar waarschijnlijk legde ze de basis voor de uitdagingen die later volgden.

Mijn echte worsteling met taalbarrières begon op de basisschool in Californië. Ik sprak geen Engels en kon met niemand communiceren. Als enige Aziatische leerling voelde ik me nog sterker buitengesloten. Tijdens de meeste lessen sliep ik, omdat ik niets begreep. Zonder vrienden wachtte ik alleen tot mijn moeder me kwam ophalen.

Toen ik terugkeerde naar Japan, merkte ik dat mijn persoonlijkheid was veranderd. De individualiteit en vrijheid van denken die ik in de Verenigde Staten had leren kennen, botsten met Japanse culturele normen. Daardoor werd ik buitengesloten en gepest, niet alleen door klasgenoten, maar ook door leerkrachten. Ik had geen vrienden die mijn gemengde afkomst en westerse manier van denken deelden. Mijn ouders waren allebei druk aan het werk, en ik stond er helemaal alleen voor.

Mijn reis ging verder in het Verenigd Koninkrijk, waar ik naar de middelbare school en de universiteit ging. Opnieuw moest ik me aanpassen: aan het Engels en aan een Britse cultuur die sterk verschilde van wat ik in de Verenigde Staten had meegemaakt. Die overgang was moeilijk. Uiteindelijk vond ik steun bij internationale studenten die hetzelfde gevoel van culturele ontheemding en onzekerheid over hun plek in de wereld kenden.

Door die ervaringen ben ik gaan beseffen hoe schadelijk taalbarrières kunnen zijn. Ze veroorzaken eenzaamheid, misverstanden en gebrekkige communicatie. Dat kan uitlopen op discriminatie en racisme en iemand de moed ontnemen om verder te gaan met wat die doet, of zelfs met het leven. De pijn en de worsteling die daarmee samengaan, heb ik bijna dertig jaar lang ervaren.

Waarom vind ik het dus zo belangrijk om taalbarrières te doorbreken? Het antwoord ligt in de pijn die ik mijn hele leven heb meegedragen en in mijn aanhoudende wens om te voorkomen dat anderen dezelfde worsteling moeten doorstaan.