درسی از سخنرانی جنسن هوانگ در مراسم فارغ‌التحصیلی ۲۰۰۹

در جهانی که به‌سرعت تغییر می‌کند، دوست داشتن کار می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد. برای بسیاری از افراد، کار علاوه بر تأمین معاش، بخشی از هویت و معنای زندگی است. جنسن هوانگ، هم‌بنیان‌گذار NVIDIA، در سخنرانی مراسم فارغ‌التحصیلی دانشگاه ایالتی اورگن در سال ۲۰۰۹ به این موضوع پرداخت: یافتن لذت در کار، پذیرفتن شکست و حفظ نگاه کودکانه به جهان. در ادامه، تمام متنی را ترجمه می‌کنیم که در مقاله اصلی JotMe به‌عنوان متن این سخنرانی آمده است. این یک روایت تاریخی است؛ عبارت‌هایی مانند «امروز»، توصیف جایگاه شرکت و تعداد کارکنان به متن سخنرانی مربوط‌اند و وضعیت فعلی NVIDIA را بیان نمی‌کنند. اطلاعیه دانشگاه، مناسبت و سخنران را تأیید می‌کند، اما تأیید مستقلِ تک‌تک واژه‌ها و آمار این متن نیست.

متن سخنرانی جنسن هوانگ در مراسم فارغ‌التحصیلی ۲۰۰۹

خب، از فردا کار کردن بقیه زندگی شماست.

بله، همین‌طور است. آخ! دقیقاً.

پس اولین آرزویم برای شما این است که از کار لذت ببرید؛ کاری پیدا کنید که شادی فراوانی به شما بدهد، یا عاشق هر کاری شوید که انجام می‌دهید. فقط با چنین عشقی می‌توانید بهترین کارتان را انجام دهید؛ فقط این‌گونه می‌توانید کاری درخشان خلق کنید. به‌جای اینکه صرفاً برای امرار معاش کار کنید، آن را کارِ زندگی‌تان بدانید. آرزو می‌کنم کارتان را به‌اندازه‌ای دوست داشته باشید که من کارم را دوست داشته‌ام. لوری، فرزندانم، خانواده‌ام، نزدیک به ۶۰۰۰ کارمند NVIDIA و تمام کسانی که در صنعت رایانه با آن‌ها کار کرده‌ام می‌دانند که عاشق کارم هستم.

NVIDIA کارِ زندگی من است؛ کاری که به آن اشتیاق دارم و تمام تلاشم را می‌کنم تا آن را تا جای ممکن عالی بسازم. بنابراین نخستین آرزویم برای شما هم همین است: در کارتان شادی پیدا کنید.

دومین آرزویم این است که یاد بگیرید شکست را بپذیرید. همین الان دو واژه ظاهراً متضاد را کنار هم آوردم: کار و شکست. تمام عمر به ما یاد داده‌اند که شکست‌خورده نباشیم. پس چرا اینجا ایستاده‌ام و آرزو می‌کنم شکست خوردن را بپذیرید؟

دوری کردن از شکست با رسیدن به موفقیت یکی نیست. در واقع، روبه‌رو شدن با شکست نوعی کشف است؛ کشف یک راه دیگر برای اینکه بدانیم کاری را چگونه نباید انجام داد. شکست اغلب در مسیر موفقیت قرار دارد؛ برای NVIDIA همین‌طور بود. NVIDIA از همان آغاز شکست خورد. خیلی زود به‌عنوان استارتاپی شکست‌خورده معروف شدیم که ظاهراً حتماً از بازار کنار می‌رفت. هر استارتاپ فناوری یک فناوری بنیادی دارد که فکر می‌کند آن را کشف کرده است. فناوری‌ای که ما شرکت را بر پایه آن ساختیم، روش رندرینگ Forward Texture Mapping بود. مهم نیست نامش به چه معناست یا چه می‌کند. ده‌ها شرکت گرافیک سه‌بعدی وجود داشتند؛ از شرکت‌های بزرگ و جاافتاده‌ای مانند Silicon Graphics تا استارتاپ‌های پرسرمایه‌ای مانند 3-D Effects، و ما تنها شرکتی بودیم که از این رویکرد استفاده می‌کرد.

این انتخاب را با دلایل منطقی انجام دادیم و به باورمان اعتماد داشتیم. اما رویکردمان ایراد داشت. روش معکوس، یعنی درست نقطه مقابل روش مستقیم، راه‌حل بهتری بود. ما اشتباه کرده بودیم. پس از دو سال و صرف میلیون‌ها دلار، مجبور شدیم مسیرمان را عوض کنیم. شکست خورده بودیم. حالا چگونه ممکن بود از کاملاً اشتباه کردن، از یک شکست تمام‌عیار، نتیجه خوبی به دست بیاید؟

معلوم شد چون خیلی متفاوت بودیم و با استانداردهای رایج کار نمی‌کردیم، مجبور شدیم معماری منحصربه‌فردمان را مستقیماً به توسعه‌دهندگان نرم‌افزار و بازی معرفی کنیم. در همکاری با بازی‌سازان، نگاه آن‌ها را پذیرفتیم: فناوری مهم است، اما اصل ماجرا لذت و تصاویر زیباست. یاد گرفتیم صرفاً یک شرکت تراشه یا فناوری نیستیم. NVIDIA در واقع در نقطه تلاقی فناوری و هنر قرار داشت. حتی پس از تغییر مسیر، وقتی آخرین تازه‌وارد در میان شرکت‌های متعدد گرافیک سه‌بعدی شدیم که همگی از inverse texture mapping استفاده می‌کردند، همان نگاه را حفظ کردیم: بازی شکلی از هنر است. باید فناوری‌هایی بسازیم که به بازی‌سازان اجازه دهند تخیلشان را هنرمندانه بیان کنند. هدف فقط ساختن تراشه نبود؛ خلق تجربه‌ای جادویی و لذت‌بخش بود.

این نگاه تفاوت‌های بنیادی در شیوه کار ما ایجاد کرد و به اختراع‌های بسیاری انجامید که صنعت رایانه را تغییر دادند. امروز NVIDIA بزرگ‌ترین و تنها شرکت جهان است که به‌طور تخصصی به رایانش بصری می‌پردازد و موفق‌ترین شرکت گرافیک رایانه‌ای تاریخ است؛ این نگاه همچنان در سراسر شرکت ما جریان دارد. همه این‌ها از جایی شروع شد که فناوری اشتباه را انتخاب کردیم؛ از شکست خوردنمان. پس دومین آرزویم این است: شکست را بپذیرید.

آخرین آرزویم این است که جهان را مثل یک کودک ببینید. بعد از این همه تحصیل، حتماً مدام به ما گفته‌اند بزرگ شوید، بزرگ شوید. من یک توصیه خلاف جریان دیگر دارم: جهان را مثل یک کودک، بدون پیش‌فرض و پیش‌داوری ببینید. دنیا پیچیده است. وارد جهانی پیچیده و گاهی بدبینانه می‌شوید. باورهای رایج از هر طرف به ما می‌گویند چه چیزی جواب می‌دهد و چه چیزی نه. درست است که بیشتر ایده‌ها به نتیجه نمی‌رسند. ما هم ایده‌ای ساخته بودیم که جواب نمی‌داد.

پس باید ایده‌هایتان را با تکیه بر اصول بنیادی، همان اصولی که اینجا آموخته‌اید، سخت‌گیرانه بیازمایید. اما پس از آن به باورتان اعتماد کنید. اگر تصمیم با مشتریان، تحلیلگران صنعت و دیگر شرکت‌های رایانه‌ای بود، NVIDIA امروز اصلاً نباید وجود می‌داشت. ما از قبل هم آخرین شرکت در میان تعداد زیادی رقیب بودیم. دنیا قطعاً به یک شرکت گرافیک رایانه شخصی دیگر نیاز نداشت؛ این حوزه پر از ده‌ها رقیب بود که هر ماه از یکدیگر جلو می‌زدند. همه آن باورهای رایج درباره گذشته درست بودند، اما ما آن‌ها را برای آینده‌ای که می‌دیدیم کاملاً بی‌ربط می‌دانستیم.

باور داشتیم با فراگیر شدن دستگاه‌های رایانشی و نمایشگرها در اطرافمان، گرافیک رایانه‌ای به فرصتی بسیار بزرگ تبدیل خواهد شد؛ تجربه بصری در نحوه استفاده از رایانه نقش محوری خواهد داشت؛ تولید تصاویر واقع‌گرایانه با رایانه بسیار دشوار است و سال‌ها فرصت نوآوری ایجاد می‌کند؛ و گرافیک عالی، رایانه‌های آینده را تعریف خواهد کرد. جوان، کم‌تجربه و آرمان‌گرا بودیم. نمی‌دانستیم درباره ساختن یک صنعت و شرکت چه چیزهایی را نمی‌دانیم. نمی‌دانستیم این کار ناممکن است. فقط تصور می‌کردیم چقدر عالی می‌شد اگر رایانه‌ها آنچه را در ذهن داشتیم انجام می‌دادند.

نگاه تازه و بی‌آلایش ما که زیر بار باورهای رایج نبود، اجازه داد چیزهایی ببینیم که سی، چهل یا پنجاه شرکت دیگر نمی‌توانستند ببینند و ندیدند. تا امروز با همان نگاه، باورهای رایج را به چالش می‌کشیم. سومین آرزویم برای شما همین است: دنیا را مثل یک کودک ببینید. این‌ها سه آرزوی من‌اند: عاشق شوید، در شکست هم ارزشی برای آموختن پیدا کنید و با نگاه کودکانه به جهان، باورهای رایج را به چالش بکشید.

امیدوارم این آرزوها برای شما هم مثل من به واقعیت تبدیل شوند. امیدوارم زندگی‌تان پر از امید باشد و در تمام عمر با شجاعت دنبال امیدهایتان بروید. به فارغ‌التحصیلان سال ۲۰۰۹ تبریک می‌گویم.

حرف آخر

سخنرانی جنسن هوانگ در مراسم فارغ‌التحصیلی ۲۰۰۹ سه موضوع برای تأمل پیش می‌گذارد: لذت بردن از کار، آموختن از شکست و حفظ نگاه کنجکاو. از نگاه نویسنده، این اصول می‌توانند به یافتن جهت در مسیر شغلی و شخصی کمک کنند و توجه ما را به اشتیاق و هدف جلب کنند. این‌ها دیدگاه و دعوتی به فکر کردن‌اند؛ موفقیت شغلی یا رضایت شخصی را برای همه تضمین نمی‌کنند.

‍