چرا از میان برداشتن موانع زبانی برای من این‌قدر مهم است؟

علاقهٔ من به از میان برداشتن موانع زبانی فقط از نیازهای شغلم در مدیریت محصول در توکیو نمی‌آید؛ جایی که اغلب میان تیم فروش ژاپنی و مهندسان انگلیسی‌زبان پل ارتباطی بودم. ریشهٔ این مأموریت بسیار شخصی‌تر است و به تجربه‌های دردناک کودکی برمی‌گردد؛ تجربه‌هایی که خودم آن‌ها را نوعی آسیب دوران کودکی توصیف می‌کنم.

در کائوسیونگِ تایوان به دنیا آمدم و ماندارین نخستین زبانم بود. کمی بعد به ژاپن رفتیم و ژاپنی به‌سرعت زبان روزمره‌ام شد. از احساس خودم در آن سن چیزی به یاد ندارم، اما احتمال می‌دهم همین جابه‌جایی زبانی آغاز زمینهٔ دشواری‌هایی بوده باشد که بعدتر با آن‌ها روبه‌رو شدم.

در مدرسهٔ ابتداییِ کالیفرنیا، مانع زبان برایم کاملاً واقعی شد. انگلیسی نمی‌دانستم و نمی‌توانستم با کسی ارتباط بگیرم. تنها دانش‌آموز آسیایی بودن احساس تنهایی را بیشتر می‌کرد. بیشتر کلاس‌ها را خواب می‌گذراندم؛ چیزی نمی‌فهمیدم و بدون دوست، تنها منتظر می‌ماندم تا مادرم دنبالم بیاید.

وقتی به ژاپن برگشتم، احساس می‌کردم شخصیتم تغییر کرده است. فردیت و آزادی فکری که در آمریکا تجربه کرده بودم با هنجارهای فرهنگی ژاپن برخورد داشت. به روایت من، نه‌فقط همکلاسی‌ها، بلکه بعضی معلم‌ها هم مرا طرد و آزار می‌دادند. دوستی با پیشینهٔ چندفرهنگی و نگاه مشابه نداشتم و پدر و مادرم هم مشغول کار بودند؛ خودم را کاملاً تنها حس می‌کردم.

مسیرم برای دبیرستان و دانشگاه به بریتانیا رسید و دوباره باید با انگلیسی و فرهنگی سازگار می‌شدم که با تجربهٔ آمریکا تفاوت زیادی داشت. دورهٔ سختی بود، اما سرانجام میان دانشجویان بین‌المللی آرامش پیدا کردم؛ کسانی که آن‌ها هم جابه‌جایی فرهنگی و تردید دربارهٔ تعلق داشتن را می‌فهمیدند.

این تجربه‌ها باعث شد اثر عمیق موانع زبانی را در زندگی خودم ببینم: تنهایی، سوءتفاهم و ارتباط نگرفتن می‌تواند با تبعیض و نژادپرستی همراه شود و آدم را از کارهایی که می‌کند، و حتی از زندگی، دلسرد کند. نزدیک به سه دهه درد و دشواری این موانع را تجربه کرده‌ام. این روایت شخصی دلیل اهمیتی است که عبور از آن‌ها برایم دارد.

چرا این‌قدر به عبور از مانع زبان اهمیت می‌دهم؟ پاسخ در رنجی است که در زندگی تجربه کرده‌ام و انگیزه‌ای که دارم تا دیگران مجبور نباشند همان دشواری‌ها را تحمل کنند.