ലേഖനങ്ങൾ
ഭാഷാതടസ്സങ്ങൾ നീക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇത്രയും പ്രധാനമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്
പ്രസിദ്ധീകരിച്ച തീയതി:
ഭാഷാതടസ്സങ്ങൾ നീക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് ഇത്രയും താൽപര്യമെന്താണ്? ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ച വേദനയിലും അതേ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉണ്ടാകരുതെന്ന ഉറച്ച ആഗ്രഹത്തിലുമാണ് അതിന്റെ ഉത്തരം.
ഭാഷാതടസ്സങ്ങൾ നീക്കാനുള്ള എന്റെ പ്രതിബദ്ധതയ്ക്ക് കാരണം ടോക്കിയോയിൽ പ്രോഡക്റ്റ് മാനേജരായി ജോലി ചെയ്തപ്പോഴുള്ള ആവശ്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല. അവിടെ ജാപ്പനീസ് സെയിൽസ് ടീമുകളും ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന എൻജിനീയർമാരും തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയ വിടവ് ഞാൻ പലപ്പോഴും നികത്തിയിരുന്നു. ബാല്യകാല മാനസികാഘാതങ്ങൾ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന അനുഭവങ്ങളിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ലക്ഷ്യമാണിത്.
തായ്വാനിലെ കാവോസ്യൂങ്ങിലാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്. അതിനാൽ മാൻഡറിൻ ചൈനീസ് ആയിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ ഭാഷ. എന്നാൽ ജനിച്ച് അധികം വൈകാതെ ഞാൻ ജപ്പാനിലേക്ക് മാറി. അവിടെ ജാപ്പനീസ് പെട്ടെന്നുതന്നെ എന്റെ ദൈനംദിന ഭാഷയായി. അന്ന് ഞാൻ ശിശുവായിരുന്നതിനാൽ ആ ആദ്യ ഭാഷാമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് എന്താണ് തോന്നിയതെന്ന് ഓർമയില്ല. എന്നാൽ പിന്നീട് നേരിടേണ്ടിവന്ന വെല്ലുവിളികൾക്ക് അത് അടിത്തറയിട്ടിരിക്കാം.
ഭാഷാതടസ്സങ്ങളുമായുള്ള എന്റെ യഥാർഥ പോരാട്ടം കാലിഫോർണിയയിലെ പ്രാഥമിക വിദ്യാലയത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് തുടങ്ങിയത്. ഇംഗ്ലീഷ് ഒട്ടും അറിയാത്തതിനാൽ എനിക്ക് ആരുമായും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഏക ഏഷ്യൻ വിദ്യാർഥിയായിരുന്നത് എന്റെ ഒറ്റപ്പെടൽ കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കി. ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്തതിനാൽ മിക്ക ക്ലാസുകളിലും ഞാൻ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരില്ലാതെ, അമ്മ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ വരുന്നതുവരെ ഒറ്റയ്ക്ക് കാത്തിരുന്നു.
ജപ്പാനിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ എന്റെ വ്യക്തിത്വം മാറിയതായി മനസ്സിലായി. അമേരിക്കയിൽനിന്ന് ഉൾക്കൊണ്ട വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യവും ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യവും ജാപ്പനീസ് സാംസ്കാരിക ചട്ടങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടില്ല. അതിനാൽ ഞാൻ ഒറ്റപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. സഹപാഠികൾ മാത്രമല്ല, അധ്യാപകരും അതിൽ പങ്കാളികളായി. എന്റെ സമ്മിശ്ര വംശപശ്ചാത്തലവും പാശ്ചാത്യ ചിന്താഗതിയും പങ്കിടുന്ന കൂട്ടുകാർ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മാതാപിതാക്കൾ രണ്ടുപേരും ജോലിത്തിരക്കിലായതിനാൽ ഞാൻ പൂർണമായും തനിച്ചായി.
ഹൈസ്കൂൾ, സർവകലാശാല പഠനങ്ങൾക്കായി എന്റെ യാത്ര ബ്രിട്ടനിൽ തുടർന്നു. വീണ്ടും പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടിവന്നു; ഇത്തവണ ഇംഗ്ലീഷിനോടും ബ്രിട്ടീഷ് സംസ്കാരത്തോടും. അമേരിക്കയിൽ അനുഭവിച്ചതിൽനിന്ന് അത് വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. മാറ്റത്തിന്റെ ആ കാലം ബുദ്ധിമുട്ടേറിയതായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തം സംസ്കാരത്തിൽനിന്നുള്ള അകൽച്ചയും തങ്ങൾ എവിടെയാണ് ഉൾപ്പെടുന്നതെന്ന അരക്ഷിതബോധവും പങ്കിടുന്ന അന്തർദേശീയ വിദ്യാർഥികൾക്കിടയിൽ ഒടുവിൽ ഞാൻ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി.
ഈ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ ഭാഷാതടസ്സങ്ങളുടെ ദോഷഫലങ്ങൾ എത്ര ആഴമുള്ളതാകാമെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. അവ ഒറ്റപ്പെടലും തെറ്റിദ്ധാരണകളും ആശയവിനിമയക്കുറവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അത് വിവേചനത്തിലേക്കും വംശീയതയിലേക്കും വളരാം. ഒരാൾക്ക് താൻ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, ജീവിക്കുന്നതിൽപ്പോലും പൂർണമായ നിരാശ തോന്നാനിടയുണ്ട്. ഏകദേശം മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഈ തടസ്സങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വേദനയും പ്രയാസവും ഞാൻ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അപ്പോൾ ഭാഷാതടസ്സങ്ങൾ നീക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് ഇത്രയും താൽപര്യമെന്താണ്? ജീവിതത്തിലുടനീളം അനുഭവിച്ച വേദനയിലും, അതേ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉണ്ടാകരുതെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള നിരന്തരമായ ആഗ്രഹത്തിലുമാണ് അതിന്റെ ഉത്തരം.