ทำไมการลดอุปสรรคด้านภาษาจึงสำคัญกับผม

แรงผลักดันของผมมาจากหลายอย่าง ตอนทำงานเป็นผู้จัดการผลิตภัณฑ์ในโตเกียว ผมมักต้องเชื่อมการสื่อสารระหว่างทีมขายที่พูดญี่ปุ่นกับวิศวกรที่พูดอังกฤษ แต่ภารกิจนี้หยั่งรากลึกยิ่งกว่าเรื่องงาน มันโยงถึงสิ่งที่ผมอาจเรียกว่าแผลใจในวัยเด็ก

ผมเกิดที่เกาสง ประเทศไต้หวัน ภาษาจีนกลางจึงเป็นภาษาแรกของผม แต่ไม่นานหลังเกิด ผมย้ายไปญี่ปุ่นและคุ้นกับการใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นหลักอย่างรวดเร็ว ผมยังเป็นทารกจึงจำไม่ได้ว่ารู้สึกอย่างไร การเปลี่ยนภาษาในครั้งนั้นอาจเป็นจุดเริ่มต้นของความท้าทายที่ตามมา

กำแพงภาษาเริ่มส่งผลกับผมจริง ๆ ตอนเข้าโรงเรียนประถมที่แคลิฟอร์เนีย ผมไม่รู้ภาษาอังกฤษเลยและสื่อสารกับใครไม่ได้ การเป็นนักเรียนเอเชียเพียงคนเดียวยิ่งทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว ผมหลับแทบทุกคาบเพราะฟังไม่เข้าใจ ไม่มีเพื่อนและอยู่คนเดียวจนแม่มารับ

เมื่อกลับญี่ปุ่น ผมพบว่าตัวเองเปลี่ยนไปมาก การให้ความสำคัญกับความเป็นตัวของตัวเองและเสรีภาพในการคิดที่ซึมซับมาจากสหรัฐฯ ขัดกับธรรมเนียมในสังคมญี่ปุ่น ผมถูกกีดกันและกลั่นแกล้งทั้งจากเพื่อนร่วมชั้นและครู ผมไม่มีเพื่อนที่มีพื้นเพหลายเชื้อชาติและมุมมองแบบตะวันตกคล้ายกัน ขณะที่พ่อแม่ต่างยุ่งกับงาน ผมจึงรู้สึกเหมือนอยู่ลำพัง

ช่วงมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย ผมไปเรียนต่อที่สหราชอาณาจักร จึงต้องปรับตัวกับภาษาอังกฤษอีกครั้งและเรียนรู้วัฒนธรรมอังกฤษที่ต่างจากในสหรัฐฯ มาก ช่วงเปลี่ยนผ่านนั้นยาก แต่ท้ายที่สุดผมก็พบความสบายใจในกลุ่มนักเรียนต่างชาติที่รู้สึกพลัดจากวัฒนธรรมเดิมและไม่แน่ใจว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของที่ไหนเหมือนกัน

ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้ผมเห็นว่ากำแพงภาษาสร้างผลกระทบได้ลึกเพียงใด มันทำให้คนโดดเดี่ยว เข้าใจผิด และสื่อสารกันน้อยลง จนอาจลุกลามเป็นการเลือกปฏิบัติและการเหยียดเชื้อชาติ บั่นทอนกำลังใจทั้งในการทำงานและการใช้ชีวิต ผมอยู่กับความเจ็บปวดและความยากลำบากจากกำแพงภาษามาเกือบสามทศวรรษ

ผู้เขียนเล่าความยากที่ทำให้เขาอยากลดอุปสรรคด้านภาษา เพื่อให้คนอื่นไม่ต้องเจอปัญหาแบบเดียวกัน